Na Prionach, Proteasomach i Szalonych Krowach

Wszystkie komórki mają zdolność do selektywnej degradacji nieprawidłowo sfałdowanych białek wewnątrzkomórkowych, które, jeśli się nagromadziły, mogą zakłócać normalne funkcjonowanie i mogą być toksyczne. Takie białka mogą powstawać w wyniku mutacji, błędów w ekspresji genów, niepoprawnego fałdowania, spontanicznej denaturacji lub uszkodzenia pospolitego (na przykład przez rodniki tlenowe). Częstość występowania takich zdarzeń w komórkach jest niepewna, głównie dlatego, że szlak ubikwityna-proteasom bardzo szybko degraduje takie nieprawidłowe białka, w tym powodujące różne dziedziczne choroby, takie jak mukowiscydoza i niektóre hemoglobinopatie.1 Ta ścieżka chroni również przed chorobami neurodegeneracyjnymi.1,2 Charakterystyczne cechy stwardnienia zanikowego bocznego, choroby Parkinsona, otępienia z ciałami Lewy ego, choroby Huntingtona i choroby Alzheimera różnią się, ale wszystkie charakteryzują się obecnością nieprawidłowych białek we wtrętach wewnątrzkomórkowych, które są generalnie związane z ubikwityną i proteasomami.2 Choroby te wydają się wynikać z gromadzenia się toksycznych gatunków białek, chociaż istnieje coraz więcej dowodów na to, że te wtrącenia amyloidowe są raczej skorelowane niż bezpośrednia przyczyna choroby2, a patologia neuronalna wynika z mniejsze rozpuszczalne mikroagregaty nieprawidłowego białka.
Mechanizm, dzięki któremu białka podobne do amyloidu zakłócają normalne funkcjonowanie i ostatecznie promują apoptozę, pozostaje niepewny. Jedną z często proponowanych hipotez jest to, że szlak ubikwityna-proteasom zazwyczaj eliminuje te nieprawidłowo sfałdowane toksyczne białka, ale stopniowo gromadzą się, a ostatecznie, szczególnie u osób w starszym wieku, przytłaczają zdolność tego układu proteolitycznego i zakłócają jego działanie. Read more „Na Prionach, Proteasomach i Szalonych Krowach”

Idraparinuks versus standardowa terapia dla żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej ad 5

Dane dotyczące leczenia idraparinuksem oraz leczenia początkowego i następującego po leczeniu w standardowej grupie terapeutycznej przedstawiono w Tabeli 3. W grupach otrzymujących standardowe leczenie w obu badaniach u ponad 80% pacjentów wartość INR wynosiła 2,0 lub więcej na końcu okresu początkowego. leczenie (82,8% w badaniu DVT i 84,6% w badaniu PE). Przyczyny przedwczesnego przerwania leczenia wymieniono w Tabeli 3. Obserwacje w odniesieniu do pierwotnego wyniku skuteczności były podobne we wszystkich czterech grupach w dwóch badaniach i były kompletne u 99,3% pacjentów w badaniu DVT i 99,1% pacjentów w badanie PE. Read more „Idraparinuks versus standardowa terapia dla żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej ad 5”

Idraparinuks versus standardowa terapia dla żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej

Żylna choroba zakrzepowo-zatorowa jest leczona niefrakcjonowaną heparyną lub heparyną drobnocząsteczkową, a następnie antagonistą witaminy K. Zbadaliśmy potencjalne zastosowanie idridynuksu, długo działającego inhibitora aktywowanego czynnika X, jako substytutu standardowej terapii. Metody
Przeprowadziliśmy dwa randomizowane, otwarte badania nonineriorności obejmujące 2904 pacjentów z zakrzepicą żył głębokich i 2215 pacjentów z zatorowością płucną, aby porównać skuteczność i bezpieczeństwo stosowania idridarynuksu w porównaniu ze standardową terapią. Pacjenci otrzymywali podskórnie idrarenuksynę (2,5 mg raz w tygodniu) lub heparynę, a następnie dostosowaną dawkę antagonistów witaminy K przez 3 lub 6 miesięcy. Pierwszorzędowym wynikiem skuteczności było 3-miesięczne występowanie objawowej nawrotowej żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (niezakończonej zgonem lub zgonu). Read more „Idraparinuks versus standardowa terapia dla żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej”

Mutacje COL4A1 i dziedziczna angiopatia, nefropatia, tętniaki i skurcze mięśni ad 8

Ponadto niedawno wykazano rolę genów modyfikujących w fenotypie oka u myszy Col4a1 + / .ex40. Wszyscy chorzy z trzema rodzinami mieli typową krętość tętniczek siatkówki, którą wcześniej zgłaszano zarówno u myszy, jak iu ludzi. Jednak układowa angiopatia wpłynęła również na duże naczynia, co spowodowało tętniaki wewnątrzczaszkowe. Możliwym czynnikiem w patofizjologicznych cechach tętniaków wewnątrzczaszkowych jest zaburzenie zewnątrzkomórkowej macierzy ściany tętnicy.17,18 Zidentyfikowano kilka potencjalnych genów kodujących białka macierzy w badaniach wiązania19 i analizach polimorfizmów pojedynczych nukleotydów, ale 20 genów przyczynowo-skutkowych jeszcze nie zidentyfikowano, z wyjątkiem COL3A1 w zespole Ehlersa-Danlosa typu IV21 i zespołu policystycznych chorób nerek (PKD1) .22 Nasze wyniki dodają COL4A1 do krótkiej listy genów zaangażowanych w rodzinne tętniaki wewnątrzczaszkowe. 19
Mutacje p.Gly498 . Read more „Mutacje COL4A1 i dziedziczna angiopatia, nefropatia, tętniaki i skurcze mięśni ad 8”

Rozszerzona profilaktyka żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej za pomocą idraparinuksa czesc 4

Ponadto obliczono redukcje skorygowanego ryzyka i dwustronnych 95% przedziałów ufności z wykorzystaniem normalnego przybliżenia logarytmicznego względnego ryzyka. Drugorzędne zaplanowane analizy skuteczności obejmowały obliczenie skumulowanej częstości występowania nawracającej żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej przy użyciu nieparametrycznych szacunków Kaplana-Meiera. Analizę zasadniczego wyniku bezpieczeństwa, częstość występowania poważnego krwawienia po 6 miesiącach, wykonano za pomocą testu Mantela-Haenszela, stratyfikowanego zgodnie z poprzednim leczeniem. Zbadano również wpływ wstępnej, wstępnej terapii na skuteczność i bezpieczeństwo. Wszystkie analizy skuteczności były oparte na całkowitej randomizowanej populacji, podczas gdy analizy bezpieczeństwa były oparte na całkowitej randomizowanej populacji, która otrzymała co najmniej jedną dawkę badanego leku. Read more „Rozszerzona profilaktyka żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej za pomocą idraparinuksa czesc 4”