Bezpośrednia diagnoza dystrofii miotonicznej z markerem DNA specyficznym dla choroby czesc 4

Gdy zastosowano kombinację obu enzymów, jeden normalny allel, któremu towarzyszył większy fragment swoisty dla dystrofii miotonicznej, wykryto u 108 z 112 badanych pacjentów. Czterech pacjentów, którzy nie mieli pasm dystrofii miotonicznej specyficznej dla dystrofii po trawieniu DNA EcoRI lub BglI, byli heterozygotyczni pod względem alleli, a liczba kopii CTG powtórzyła się w zakresie normalnym. Te wyniki mogą być wyjaśnione przez błędną diagnozę lub przez pojawienie się mutacji (innej niż ekspansja powtórzenia CTG) w genie dystrofii miotonicznej. Przypadki problematyczne
Figura 1, Figura 2 i Figura 3 pokazują dziedziczenie fragmentu specyficznego dla miotonicznego dystrofii wykrywanego przez p5B1.4 w trzech opisanych powyżej rodowodach. Tam, gdzie to możliwe, haplotypy skonstruowane z analizy sprzężeń z informacyjnymi markerami DNA są zawarte w figurach.
Rodowód zbadano za pomocą analizy sprzężeń w celu ustalenia statusu dzieci w pokoleniu III. Ojciec (przedmiot II-1) był heterozygotyczny dla 5 z 11 badanych markerów. Z wyjątkiem D19S63 nie były one jednak pomocne, ponieważ haplotyp chromosomu niosącego mutację dystrofii miotonicznej nie mógł zostać ustalony przy braku informacji od zmarłego ojca Temat II-1. 3 allele D19S63 przeprowadzono na chromosomie dotkniętym przedmiotem II-1. Jeżeli założono, że nie było rekombinacji między tym markerem DNA a locotonią dystrofii miotonicznej, wszystkie trzy jego dzieci (podmioty III-1, III-2 i III-3) odziedziczyły ten allel, a zatem mutację dystrofii miotonicznej. Prognozę tę potwierdzono sondą p5B1.4 (ryc. 1). Zainfekowany ojciec (przedmiot II-1) i jego synowie (podmioty III-1, III-2 i III-3) mieli jeden normalny allel (8,6 kb) i większy fragment specyficzny dla dystrofii miotonicznej. Chociaż nie było heterogeniczności wielkości fragmentu u ojca, wielkość modalna wynosiła około 15 kb. Fragment ten był o około 3 kb mniejszy w synach, a opaski w synach były bardziej dyskretne niż u ojca.
W rodowodzie 2, badanie kliniczne i analiza segregacji z połączonymi markerami nie pozwoliły ustalić rodzicielskiego pochodzenia mutacji dystrofii miotonicznej niesionej przez podmiot II-1. Analiza sprzężeń wykazała, że jeden z jego dwóch synów (przedmiot III-2) miał ryzyko ponad 99 procent dziedziczenia dystrofii miotonicznej. Figura 2 pokazuje, że sonda p5B1.4 wykryła fragment specyficzny dla dystrofii miotonicznej o wielkości 10,4 kb u ojca (podmiot II-1) i fragment o 10,8 kb u jednego z jego synów (podmiot III-2). Zgodnie z przewidywaniami analizy sprzężenia, drugi syn (podmiot III-1) miał normalny heterozygotyczny wzór. Choroba ulega segregacji z haplotypem 212 w tej rodzinie, co sugeruje, że dotknięty był dziadek (podmiot I-1). Zostało to potwierdzone, gdy DNA trawiony BglI od tego człowieka, sondowany p5B1.4, wykazywał normalne pasmo 3,4 kb i dodatkowe pasmo 3,6 kb.
Istnieją niepotwierdzone doniesienia o sporadycznych przypadkach dystrofii miotonicznej, a Temat III-1, proband w rodowodzie 3, był uważany za prezentujący taki przypadek (ryc. 3). Jednakże jego matka (przedmiot II-1) posiadała jeden normalny allel (8,6 kb) i pasmo 10,6 kb
[podobne: zespół obturacyjnego bezdechu sennego, operacja zmniejszenia biustu, terapia dna miednicy ]