Bezpośrednia diagnoza dystrofii miotonicznej z markerem DNA specyficznym dla choroby ad 5

Podmiot III-1 odziedziczył ten ostatni fragment, który zwiększył się do 10,9 kb. W świetle tych ustaleń, Osobnik II-1 został ponownie zbadany w klinice. W wieku 34 lat jej badanie neurologiczne było prawidłowe, ale miała zanik mięśni skroniowych. Elektromiografia wykazała miotoniczne wyładowania w czterech z pięciu zbadanych grup mięśniowych; te mięśnie były normalne dwa lata wcześniej. Wyniki sondowania za pomocą p5B1.4 wyraźnie pokazują, że podmiot III-1 nie ma sporadycznego przypadku dystrofii miotonicznej, a inni członkowie rodziny są obecnie badani. Chociaż prążki w DNA dziadków wydawały się mieć normalny rozmiar, analiza reakcji łańcuchowej polimerazy wykazała, że dziadek (przedmiot I-2) miał allel z 72 kopiami powtórzenia CTG – znacznie poza normalnym zakresem i ustanawiając go jako członka rodziny przekazującej. Dyskusja
Badania te ilustrują przydatność p5B1.4 jako specyficznej sondy do wykrywania mutacji dystrofii miotonicznej u ponad 96 procent pacjentów. Spośród 112 pacjentów z dystrofią miotoniczną, którą przetestowaliśmy do tej pory, 4 nie miało dystrofii związanej z dystrofią miotoniczną w powtórzeniu CTG. Ponieważ tych 4 pacjentów miało dwa normalne allele (jak wykazano w analizie PCR), nie było jasne, czy diagnoza dystrofii miotonicznej była nieprawidłowa, czy też mieli inną mutację odpowiedzialną za fenotyp.
Zastosowanie sondy p5B1.4 poprawia dokładność i wiarygodność diagnozy, szczególnie gdy wyniki analizy powiązań są niejednoznaczne. Na przykład w rodowodzie 2 niejednoznaczne wyniki uzyskane w elektromiografii dla dziadków uniemożliwiły identyfikację dotkniętej dziadka. W związku z tym nie można było wywnioskować, że haplotyp chromosomu dotkniętego przez proband, a połączone markery nie mogą być użyte do diagnozy przedobjawowej swoich synów. Jednak p5B1.4 bezpośrednio zidentyfikował nosiciela genu. W rodowodzie 3 bezpośrednia analiza wykazała rodzinną dystrofię miotoniczną, zamiast nowej mutacji, w Temacie III-1 i pozwoliła nam zidentyfikować członków rodziny przekazującej.
Rodowód jest rzadkim przykładem rodziny, w której na poziomie molekularnym zachodzi odwrotna strona antycypacji. Trzej bezobjawowi synowie odziedziczyli fragment związany z dystrofią miotoniczną, która jest mniejsza niż u ich chorego ojca. Interesujące będzie sprawdzenie, czy korelacja genotyp-fenotyp jest zachowana i czy synowie są mniej poważnie dotknięci niż ich ojciec, kiedy osiągną wiek, w którym po raz pierwszy rozwinęły się objawy ojca.
Należy zachować ostrożność przy interpretowaniu testu pod kątem jego zdolności predykcyjnej. W rodzinach korelacja między wielkością zmiennego fragmentu miotonicznego dystrofii a wyrażonym fenotypem jest dobra2-4. Jednakże, gdy rozmiary fragmentów są porównywane u pacjentów niespokrewnionych, korelacja jest słabsza. Na przykład temat III-2 w rodowodzie 1, który miał powiększenie pasma o 2,2 kb powyżej normy, pozostał bezobjawowy w wieku 26 lat, podczas gdy Temat III-1 w rodowodzie 3, który miał ekspansję 1,1 kb, miał dostatecznie poważne objawy rozpoznania dystrofii miotonicznej należy wykonać w wieku 14 lat
[więcej w: terapia dna miednicy, kiedy nie można oddawać krwi, lekarz medycyny pracy słupsk ]